Հրապարակային համերգի հետ կապված տեսագրությունները, որոնք ցույց են տալիս լեփ-լեցուն հրապարակներ, հրապարակվում են իշխանությունների կողմից՝ առաջացնելով հրապարակում հպարտության զգացողություն։ Սակայն կարևոր է հստակ տարբերակել երկու առանձնահատուկ բան՝ համերգին ներկա գտնվելը և ընտրազանգվածի կամ էլեկտորատի կազմը։
Եթե ենթադրենք, որ համերգին ներկա էր 30 հազար մարդ, դա դեռևս ոչինչ չի ասում ընտրական հաջողության մասին։ Պետք է հասկանալ, որ այդ հրապարակում հավաքված մարդկանց մեծ մասը կարող է լինել ոչ թե իշխանության կամ ընդդիմության կողմնակից, այլ պարզապես զբոսաշրջիկ, աշխատանքային միգրանտ կամ դեռահաս, որոնք ընտրության իրավունք չունեն։
Անվճար համերգը ո՛չ էլեկտորատ է, ո՛չ էլ ընտրող։ Այն պարզապես միջոց է զանգվածային հավաքույթի կազմակերպմանը, որը կարող է ունենալ տարբեր նպատակներ։ Իրական էլեկտորատը գտնվում է Հայաստանի բնակավայրերում, քաղաքներում և գյուղերում, այնտեղ, որտեղ ապրում են ընտրական իրավունք ունեցող քաղաքացիները։
Ցանկացած քաղաքական ուժ, որ ցանկանում է հաջողություն գրանցել ընտրություններում, պետք է ձգտի ստանալ 600-800 հազար ձայն։ Եթե նույնիսկ ենթադրենք, որ համերգին ներկա եղած բոլոր 30 հազարն էլ Նիկոլ Փաշինյանի կողմնակից է (ինչը, ինչպես արդեն նշվեց, շատ հավանական չէ), ընտրություններին մասնակցելու է մոտ 1,4-1,5 միլիոն մարդ։ Հետևաբար, համերգի մասնակցությունը միայն թեթևակի փոփոխություն է կարող բերել ընդհանուր պատկերին։
Այսպիսով, ընդդիմության հիմնական ուղղությունը պետք է լինի ոչ թե հրապարակային համերգների կազմակերպումը, այլ ընտրական մասնակցության ակտիվացումը։ Պետք է աշխատել այնպես, որ ընտրություններին մասնակցի հնարավորինս շատ քաղաքացի, և այդ մասնակցության ճնշող մեծամասնությունը մերժի գործող իշխանությանը՝ նախապատվությունը տալով ընդդիմադիր ուժերից մեկին։ Համերգը պարզապես զվարճանք է, իսկ ընտրությունները՝ երկրի ճակատագիրը որոշող գործընթաց։
