Բանակի օրվա առթիվ ես ուզում եմ խոսել այն մասին, ինչը միշտ եղել է իմ հոգու ամենակարևոր հոգսը և իմ կյանքի ամենահիմնարար սկզբունքը։
Ցանկացած ազգ և պետություն դատապարտված է չգոյության, քանի դեռ չի գիտակցել, որ իր լինելության առաջին և անհամաչափ գրավականը բանակն է։ Չկա բանակ՝ չկա և չի լինելու պետություն։ Այս հասկացությունը ոչ թե պարզ բանաստեղծական արտահայտություն է, այլ ապրելակերպի, ինքնության և գոյության հիմնարար օրենք։
Ես միշտ հավատացել եմ, որ օտար, թեկուզ ամենաարժանահարգ և բարեկամ, պետության բանակը երբեք չի կարող պաշտպանել ազգի սահմանները, մշակույթը և ապագան այնպես, ինչպես իր հայրենի հողը, իր պետությունը և իր ծնողին պաշտպանող զինվորը։ Իր հայրենիքի համար կռվող զինվորի ոգին, նրա սխրանքը և նրա պատվի զգացումը ունեն անհամեմատելի ուժ, որը չի կարող փոխարինվել ոչ մի այլ բանով։
