Ընտրություններից առաջ, հատկապես այս անգամ, ակտիվանում են քննարկումները «բոլորին դեմ եմ» մտածելակերպի շուրջ։ Խոսքը չի վերաբերում համանուն նախաձեռնությանը, որը կարող է ունենալ իր ներքին նպատակները։ Խոսքը բուն մտայնության տարածման մասին է, որը հասարակության շրջանում ակտիվորեն արտահայտվում է։
Այս մոտեցումը, փաստորեն, իշխանության կողմից ստեղծված իրավիճակի կծիկն է։ Չենք պնդում, թե դա անպայման նպատակն է, բայց այն, կամա թե ակամա, բացառապես օգուտ է բերում գործող իշխանությանը։
Ինչո՞ւ է դա ձեռնտու։
Առաջին հերթին՝ այն, որ «բոլորին մերժելու» գաղափարը ենթադրում է քվեարկությանը ընտրողների պասիվ մասնակցությանը։ Իսկ քանի որ իշխանությունների համար ամենաանվտանգ սցենարը ցածր մասնակցությունն է, այս մտածելակերպը դրան է ուղղակիորեն նպաստում։ Պասիվների ակտիվացումը և ընտրողների բարձր մասնակցությանը հասնելը, ընդհակառակը, առաջիկա ընտրությունների առանցքային խնդիրներից է։
Երկրորդ՝ «բոլորին դեմ» լինելը, որպես քաղաքական դաշտի ներկայիս իրավիճակ, ստեղծում է մի պարզ հանրահաշվական հարց։ Եթե դուք չգտնում եք ձեր տեղը «փռվածքի» մեջ, ապա պետք է ձևավորեք ձեր սեփականը՝ համախոհների շրջանում։ Քանի որ «դրսից» փրկիչ չի գալու, պետք է ինքնուրույն գործել։
Եվ վերջում, մեղմ ասած, անսպասելի է «բոլորին դեմ» լինել այն պահին, երբ դեռևս հստակեցված չէ, թե այդ «բոլորի» շարքում ովքեր են՝ իշխանական կամ ընդդիմադիր ուժեր, քանի՞ն են և այլն։ Այս անորոշությունը թույլ է տալիս իշխանությանը շարունակել իր ռազմավարությունը՝ առանց կոնկրետ մարտահրավերի հանդիպելու։
