Հայաստանի քաղաքական դաշտում ընդդիմության և իշխանությունների միջև ընթացող քննարկումների շուրջ իշխող կուսակցության ներկայացուցիչներից մեկը հայտարարել է, թե ընդդիմության խոսքի 90%-ը «թուրքադրբեջանական է»։ Նա նշել է, որ ընդդիմադիր ուժերը չեն զբաղվում քաղաքական խոսքով, այլ միայն խոսում են թուրքական, ադրբեջանական սպառնալիքների, ազգադավության և այլ նմանատիպ հասկացությունների մասին։
Սա զարմանալի չէ, քանի որ ընդդիմադիր, ազգային ուժերը հանրությանը զգուշացնում են վերջին տարիներին իշխանությունների կողմից իրականացվող քաղաքականության հետևանքով Հայաստանի և հայ ժողովրդի դեմ ուղղված թուրքական և ադրբեջանական սպառնալիքների աճի և սաստկացման մասին։
Այս զգուշացումների պատճառը պարզ է։ Իշխանությունների, ներառյալ նրանց կոչվող «կարկառունների», գործողությունները, ոչ թե խոսքը, ենթարկվում են ադրբեջանաթուրքական շահերի ազդեցությանը։ Սա ոչ միայն խայտառակ, այլև սարսափելի իրողություն է։
Եթե ընդդիմության խոսքի զգալի մասը նվիրված է թուրքական և ադրբեջանական վտանգների բացահայտմանը, ապա դա նշանակում է, որ օրվա իշխանության թե՛ խոսքը, թե՛ հատկապես գործողությունները հենց այդ շահերի տիրույթում են։
Այդ պատճառով էլ ընդդիմադիր ուժերը հաճախ հարկադրված են հանրությանը բացատրել իրականացվող քաղաքականության կոնկրետ վտանգները։ Իրենց խոսքի վրա կենտրոնանալու փոխարեն իշխանությունների կողմից կատարված գործողությունների և դրանց անխուսափելի հետևանքների վերաբերյալ մտորելը շատ ավելի արդյունավետ լուծում կլիներ։
