Հանրային հեռուստատեսության եթերում ես նշել եմ, որ Հայաստանը և Ադրբեջանը ունեն մի քանի չլուծված հարցեր, որոնցից առավել կարևորը գերիների և անհետ կորածների հարցն է։ Իմ կարծիքով՝ մոտ ապագայում երկու երկրներն այս հարցի շուրջ կկարողանան հասնել համաձայնության։
Այնուհետև ես անդրադարձել եմ հասարակական քննարկումներին, որոնք վերաբերում են խաղաղության հասնելու գործընթացին։ Ես նկատել եմ, որ հասարակության մեջ առկա են տարբեր դիրքորոշումներ, որոնք հաճախ ներկայացվում են որպես «պատերազմի կուսակցություն» և «խաղաղության կուսակցություն»։ Ես ընդգծել եմ, որ Հայաստանը խաղաղությանը հավատարիմ է։
Երբ որևէ մարդ հայտարարում է, որ ցանկանում է «արժանապատիվ խաղաղություն», և նրանից պահանջվում է բացատրել, թե ինչ է նշանակում այդ արտահայտությունը, սովորաբար ստանում ենք դեմագոգիական և փիլիսոփայական բանախոսություն, որի մեջ բովանդակային, կոնկրետ բան հնարավոր չէ առանձնացնել։
